کابل (پژواک، ١٢قوس٩٣): “هرگز انتظار کمک دولته نداريم؛ چرا که دولت برى معلولين و معيوبين کمک نميکنه و در فکر خود است.”
اين گفتۀ بشيراحمد ٢٤ ساله است که در کنار وزارت مخابرات در شهر کابل، دست تگدى به سوى مردم دراز کرده است.
امروز مصادف با روزجهانى اشخاص داراى معلوليت بوده و محفلى به اين مناسبت از سوى وزارت کار و امور اجتماعى داير و وعدۀ کمک به معلولين و معيوبين داده شد.
قرار آمار کميسيون معلولين و معيوبين و بازماندگان شهدا در ولسى جرگه، در حال حاضر، بيش از ٨٠٠ هزار معلول و معيوب در کشور وجود دارد، که ٤١ درصد شانرا زنان تشکيل ميدهند.
اما معلولين و معيوبين ميگويند که دولت تا حال به مشکلات اين قشر رسيدگى نکرده و آنان در وضعيت بدى به سر مى برند.
بشير احمد که هردو پايش را درجنگهاى گذشته از دست داده است، به آژانس خبرى پژواک گفت که هيچگاه انتظار کمک دولت را ندارد؛ زيرا اين دولت هيچگاه براى معلولين و معيوبين کمک نميکند .
اين جوان که هواى سرد سيمايش را کبود ساخته، درحاليکه با سرانگشتانش هردو طرف دهنش را پاک ميکرد؛ افزود که از دولت کار نميخواهد؛ چون که با نداشتن دو پا نميتواند کار کند؛ زيرا او شاهد است که جوانان سالم با اسناد فراغت شان هم اکنون بيکار و در به در ميگردند؛ اما تا واسطه نداشته باشند کسى براى شان کار نميدهد.
تاثر وى با يادکردن خاطرات تلخ گذشته، بيشتر شده و گفت که درخانه اش خواب بود که ناگهان راکتى برديوارخانه اى که او درآنجا خفته بود، اصابت کرد و وى معلول و بار دوش جامعه گرديد.
اين جوان افزود که درشهر مزار شريف ولايت بلخ، از زندگى به ستوه آمده و راهى شهر کابل شده تا از راه تگدى يک لقمه نان پيدا کند.
بشيراحمد که در لاى يک پيراهن بود و از خنک مى لرزيد، با ياس و نااميدى فراوان علاوه کرد: “مه خو معيوب استم بلا به پسم، امروز نى صبح کشته شوم يا از خنک بميرم پروايشه ندارم؛ خو دلم بر مردم غريب و غُربه ميسوزه که زمستان آمد، قيمتى زيادشده؛ چوب و زغال بايد کانترول شوه که مردم مسکين خريده بتانن.”
وى با همان ياسى که در سيمايش بود؛ گفت که هرکس همرايش مصاحبه کرده، از معيوبيتش سوء استفاده نموده و مفادش به وى نرسيده و به جيب ديگران رفته است.
به گفتۀ بشيراحمد ده ها تن را که موسسه دارند، بياد دارد که به نام همين گداها پول گرفته؛ اما آنرا به جيب خود شان انداخته اند.
وى درحاليکه زهرخند تلخى بر لب داشت، گفت که به وى کسى کارهم نميدهد؛ زيرا از يکسو دوپا ندارد و از سويى هم بيسواد است.
بشير افزود: “واقعيته ميگم، ده پنج و ده روپه که مردم برى ما کمک ميکنه، خوب اس گذاره ميشه.”
اما اين جوان رئيس جمهور جديد را يک شخصيت جدى خوانده، با ترديد گفت که شايد همين رئيس جمهور که شخص خيلى جدى است، براى معلولين و معيوبين يک کارى بکند.
همراه قُل معيوب ديگرى است که رنجهاى روزگار سر و ريشش را مانند پنبه سفيد ساخته و دندان در الاشه اش باقى نمانده است.
اين مرد پنجاه ساله که در ساحۀ ده افغانان شهر کابل گدايى ميکرد، دست ساختگى اش را چند بار در جايش استوار نموده، گفت که او يک دست و يک پايش را در وقت جنگهاى زمان شوروى از دست داده است.
وى افزود که درپروان سوم شهر کابل، زيرخيمه با اطفال و خانمش بودوباش دارد، اولادهايش کوچک اند و دو پسرش هم در جاى ديگرى مصروف تگدى است.
اين موسفيد گفت: “مدتى است که چشمهايم هم بينايى خود را از دست داده، برى ما هيچ چيز مهم نيس، امنيت مهم اس، يک لقمه نان خوده ازهمى گدايى هم پيدا کده ميتانيم.”
همراه قُل، آه گرمى از سينه اش کشيده و افزود که کاش دولت براى شان کمک کند که اولادهايش درس خوانده وتحصيل يافته شوند؛ زيرا اگر به همين گدايى ادامه بدهند، آيندۀ آنها هم خراب خواهد شد.
وى علاوه کرد که وزارتى را به اين نام نمى شناسد و نه هم تا هنوز کمکى از جانب آنها دريافت کرده است.
همراه قل گفت: “از روزى که معيوب شده ام، هيچ فکر نميکنم که آدم استم، از زندگى ام که بدتر از زندگى يک حيوان اس، نااميدم، مردم خيلى بى رحم شده و به ما تمسخر ميکنن.”
اين مرد که سرفۀ تندى نمود، افزود که بايد دولت به زندگى شان توجه کند؛ کسانى را که معيوب استند و در شهر دست به تگدى زده اند، جمع کرده براى شان از همين طريق کمک کند.
وى به تشويش زمستان است که در زيرخيمه با چهار طفلش، خنک ها را چگونه سپرى خواهند کرد؛ اما بازهم تاکيد نمود که دولت بايد در اين عرصه به زندگى معلولين و معيوبين توجه داشته باشد.
