کابل(پژواک،١٩ميزان٩٤): شمارى از خانواده هاى بيجاشدۀ جنگ کندز که به تازگى به شهر کابل پناه آورده اند، در زير سايۀ درختى تجمع نموده وخواستارسرپناه وکمک مواد غذايى هستند.
اين پنج خانواده که تعدادشان به ٢٠تن ميرسد و مشکلات ومصايب طاقت فرسارا درشهر کندزپشت سر گذاشته اند، درپارک حصه اول خيرخانه درانتظاراند تا کسى با آنها کمک نموده و آنها را دريک مکان سرپوشيده پناه دهد.
آنان که اقارب همديگراند و ديروز به کابل آمده اند، ميگويند که خانه هاى شان درشهرکندز، به اثر جنگ به خاکستر مبدل شده وهمۀ دار وندار خود را ازدست داده اند و به اين اميد به کابل آمده اند که اقلاً بتوانند زنده بمانند.
فوزيه که سرپرستى يکى ازاين خانواده ها را به دوش دارد، درحاليکه به درخت تکيه زده و ازخستگى زياد نفس نفس ميزد وعرق هايش را بانوک چادرش پاک ميکرد، به آژانس خبرى پژواک گفت که سه پسرو دو دختردارد وصرف يک پسرش نان آور خانه است و شوهرش از پا افتاده است.
اين زن ٥٨ساله که چهار زانو به روى خاک نشسته بود، افزود که مشکلات زيادى را در راه آمدن به کابل ديده وشب را در فضاى باز با خانواده اش سپرى نموده است.
وى علاوه نمود که از زير مرمى راکت و هاوان نجات يافته اند؛ روزيکه انفجار دروازه حويلى شان را دورترانداخت و مرگ مستقيماً تهديد شان ميکرد، مجبور شدند که خانه خود در شفتالوباغ بندرخان آباد شهر کندزرا ترک نمايند.
اين مادرکه ازآغاز مصاحبه، بغُضى در گلويش فروکش ميکرد، گريه سرداده گفت: "شوهرم که از پا افتاده و پيراست درخانه ماند، خدا ميداند کسى کمکش کند يا همانجا کشته خواهدشد؟ او باتن لرزانش چندين بارنيم خيز شده به من امرکرد که اولادهارا از مرگ نجات داده واز منطقه فرار نمايم."
فوزيه که اشک مجال سخن گفتن را برايش نميداد؛ افزود که دختر مامايش که يک خانم جوان و داراى سه طفل بود، براى نجات از مرگ از خانه خود در "زير دوره" فرار کرده به خانه مادرش که درسر چوک بود آمد؛ اما در همانجا راکت بر فرق سرش اصابت کردو حين انتقال به شفاخانه در راه جان داد.
وى که چشمانش را پاک کرد؛ در حاليکه لبان خشکش را با آب دهنش تازه ميکرد، گفت که سه طفل خُرد سال آن زن نيز که در قسمت هاى مختلف وجودشان مرمى اصابت کرده بود، به حالت کوما ماندند و خدا ميداند که بر سرآن طفلک ها که کلانش ١١ ساله و خُردش دو ساله بود چه آمد!
اين مادرجنگزده که باسراسيمگى صحبت ميکرد وميخواست درگفتارش صحنه هاى جنگ و آوارگى را تمثيل کند، افزود: "درهرقدم يک مُرده افتيده بود که يا طالب بود يا مردم عام؛ اگر سرم ده سنگ لات(لحد) هم بخورد يادم نميره، بخدا قسم اگربه داکتر مراجعه نکنم ديوانه ميشم."
وى افزود که تمام دار وندار خود را رها کرده و دريک موتر ٣٠٢ به کابل آمده اند، در کندزکسانيکه پهره دارخانه هاى خود بودند؛ گفتند کابل برويد؛ حتماً غم تان خورده ميشود وبراى تان سرپناه داده ميشود.
فوزيه که با سيماى افسرده، کودکان اطرافش را نگاه ميکرد؛علاوه نمود: "ازديشب تاکنون هيچکس پرسان ماره نکده؛ به غير ازشما که خدا کند صداى ماره برى حکومت برسانين که به داد ما برسن."
اين خانم سالخورده به اين باور است که توان آبادى خانه هاى شان راکه در آتش جنگ به خاکسترمبدل شده است، ندارند واين وظيفۀ دولت است که آنها را يارى رساند.
وى که معلوم نبود شب را درکجا سپرى خواهند کرد ، گفت: "دولت برى ما يک جاى بته که از بى سرپناهى خلاص شويم."
اين درحالى است که تعداد بيجاشدگان جنگ کندز، به ١٢ هزار فاميل ميرسد که بيش از٦٠٠ فاميل آن به کابل واکثر آنها به تخار و بقيه به بدخشان، پنجشير، سمنگان وبلخ آوارده شده اند.
وضعيت بيجاشدگان، به حدى تکاندهنده است که بيش از٣٠٠ تن آنان که از روى جاده هاى شهرکابل جمع آورى شده و درمهمانخانه وزارت امورسرحدات بودوباش دارند، به امراض جسمى وروانى مصاب گرديده و حالت ناگوار دارند.
اما رياست اجرايى حکومت، درخبرنامه اى که امروز نشر شده، گفته است که رسیدگی به بیجا شدگان کندز در کابل عملاً آغاز گرديد.
ﻭﻳﺲ ﺍﺣﻤﺪ ﺑﺮﻣک ﻭﺯﻳﺮ ﺩﻭﻟﺖ ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ ﺣﺎﻻﺕ ﺍﺿﻄﺮﺍﺭ ﻭ ﺭﺋﻴﺲ ﻋﻤﻮمى ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻣلى ﺁﻣﺎﺩگى ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ ﺣﻮﺍﺩﺙ در نشست امروز که با حضور نمایندگانی از ادارات دولتی، موسسات ملی و بین المللی و نمایندگان مردم کندز در شورای ملی و بیجاشدگان این ولایت درکابل برگزار شد، به معضله بیجاشدگان کندز درکابل پرداخته و ١٤ تیم، متشکل ازنهادهاى شرکت کننده را تعیين نمود تاشمار دقیق، محل بودوباش و نیازمندی های آنان را مشخص نمايد که به زودى به آنان کمک صورت بگيرد.
اعضاYou need to subscribe to view the full article. Please login or register a new account.
