چاریکار(پژواک،٩حوت ٩٤): جادههاى شهر چاريکار مرکز ولايت پروان، گواه افزايش گداها به شمول زنان، کودکان و آدم هاى سالخورده، نسبت به يک سال پيش می‌باشد.
مسوولان اين ولايت می‌گویند که در رقم گداهاى اين شهر، حدود چهل و شش درصد افزايش به عمل آمده است.
قدرت الله ریاضت ريیس کار، امور اجتماعی، شهداء و معلولین پروان، به آژانس خبرى پژواک گفت که به اساس يک سروى ماه ثور سال ١٣٩٢، شمار گداها در چاريکار به ٢٠٥ تن می‌رسيد؛ اما آمار تازه نشان می‌دهد که اين رقم به بيش از ٣٠٠ تن رسيده است.
نفوس مرکز اين ولايت به شمول شهر چاريکار، حدود شش هزار خانواده تخمين شده است.
رياضت، بيکارى را عامل عمده افزايش گداها در چاريکار دانسته گفت که اين مشکل در فصل زمستان به دليل سردى هوا، کم شدن کار و بيشتر شدن نيازمندى براى مواد سوخت بيشتر می‌شود.
برخى باشندگان اين شهر نيزمی‌گویند که تعداد گداها بيشتر افزايش يافته است.
شاه بچه، جوانى که در يکى از خبازى ها در سرک هوفیان شریف اين شهر کار مىکند، گفت: «سابق روزانه يک يا دو تن به نانوايى می‌آمدند و کمک می‌خواستند، مگر امسال روزانه هشت تا ده تن که اکثر شان زنان می‌باشند می‌آيند؛ کسى براى شان پول می‌دهد کسى نان می‌دهد و کسى هيچ نمىدهد.»
او افزايش روز افزون گداها را نگران کننده دانسته و از مقام‌هاى مسوول خواست که براى کاهش فقر و بيکارى تلاش کنند.
امين الحق محصل صنف سوم پوهنځى حقوق موسسه خصوصى تحصيلات عالى دانش در پروان نيز گفت که گداها در اين شهر نسبت به سال گذشته بيشتر شده است.
به گفته او برخى مردم که دچار مشکلات زياد اقتصادى و فقر شوند، دست به جرايمى چون دزدى، استفاده از مواد مخدر و غيره نيز می‌زنند و سبب اخلال نظم جامعه می‌شوند.
به گفته او بايد دولت براى حل معضل بيکارى، اقدامات لازم داشته باشد تا فقر در کشور کاهش پيدا کند.
به اساس معلومات وزارت اقتصاد کشور، ٣٦ در صد مردم افغانستان زيرخط فقر زندگى می‌کنند. در سال هاى اخير با کم شدن کمک هاى خارجى، مشکلات اقتصادى در افغانستان بيشتر شده است.
ناگزيرى هاى زندگى
خواجه نظر ٧٥ ساله باشنده اصلی ولسوالی امام صاحب ولایت کندز که اکنون در چاريکار گدايى می‌کند، گفت که به دليل جنگ و ناامنى همراه با خانواده اش حدود سه ماه پيش از کندز به چاريکار آمده است.
اين پير مرد که در کنار جاده گلغندی شهر چاریکار در میان گرد و خاک در انتظار کمک مردم نشسته بود، به آژانس خبرى پژواگ گفت: «دو دختر و دو پسر و یک خانم دارم، بچه ها و دخترهايم خُرد هستند، کسی نیست که برای ما نفقه تهیه کند، مجبور هستم از بیکاری گدايى کنم.»
وى گفت که دو دختر ٢٠ و ١٨ ساله او بيکار هستند و خانم با دو پسر هشت و ١٥ ساله او توان کار را ندارند.
خواجه نظر افزود که روزانه صد تا دو صد افغانى پيدا می‌کند و با اين پول به بسيار مشکل زندگى را پيش می‌برد.
همچنان خانم ٦٧ ساله که خود را شفيقه معرفى می‌کند و در مقابل ساختمان شاروالى چاريکار تگدى می‌کند، گفت: «عروسم فوت کرد، پسرم زن دومى گرفت و چهار طفل خود را به مه ماند و او با خانم نو خود زندگى می‌کند؛ چه کنم که گدايى نکنم؟»
شفيقه، افزود که روزانه از پول صدقه و خيرات مردم حدود ٥٠ افغانى پيدا کرده می‌تواند.
اين بيوه زن گفت: «مجبور هستم به نواسه هايم نان پيدا کنم، روزى که پنج تا نان هم خانه ببرم، يک چاره ميشه.»
سیف الله باشنده خواجه سیاران مرکز ولایت پروان، کودک ده ساله است که همراه با مادرش کنار جاده در چاريکار نشسته و دستان کوچکش را به طرف عابرين گرفته می‌گوید: «کاکان جان کمک کنید! چیزی در خانه نداریم ثواب تان میشه.....»
این کودک که لباس کهنه بر تن دارد گفت که پدرش چهار سال پيش فوت کرده و مجبور است که براى پيدا کردن لقمه نانى تگدى کند.
وى افزود که يک برادر و يک خواهر کوچکتر از خود دارد و زمانى که او و مادرش براى گدايى از خانه بيرون می‌شوند، اين دو را در خانه يکى از همسايه هاى شان می‌مانند.
اين گداها از حکومت خواهان کمک اند و می‌گویند که اگر دولت براى آنها زمينه کار را مساعد سازد، از گدايى دست می‌کشند.
ريیس کار، امور اجتماعی، شهداء و معلولین پروان گفت که اين اداره در دو سال اخير، بيش از صد تن از کودکان گداها را شامل مکتب ساخته و شصت زنى را که گدايى می‌کرد، شامل کورس هاى حرفوى نموده است.
همچنان موصوف افزود که برخى موسسات دولتى و غير دولتى و افراد نيز به ده ها تن از گداهاى شهر چاريکار، مواد خوراکى و غير خوراکى کمک کرده اند.
وى بدون ارايه جزييات گفت که مساعد ساختن زمينه آموزش حرفوى براى کسانى که از دست فقر و بيکارى دست به گدايى می‌زنند، شامل پلان اين رياست است.
گداها نه تنها در پروان بل در تمام ولايات به خصوص مناطق شهرى وجود دارد. در جاده هاى کابل پايتخت کشور نيز شمار زيادى گداها به شمول زنان و کودکان ديده می‌شوند.
نياز به کارهاى اساسى
عبدالقيوم عارف استاد پوهنځى اقتصاد پوهنتون کابل گفتکه شامل ساختن چند تن در کورس هاى حرفوى و کمک براى چند فقير و بى بضاعت، مشکل فقر و بيکارى را در کشور حل نمىکند.
به گفته او نياز است که براى حل اساسى مشکلات اقتصادى مردم، به زيربناها توجه شود.
موصوف خاطر نشان کرد که در ١٤ سال گذشته، با آن که جامعه جهانى بيش از صد ميليارد دالر امريکايى را با افغانستان کمک کرد؛ اما اين پول دربخش هاى زيربنايى چون استخراج معادن، رشد زراعت، توليد انرژى برق، استفاده از آب هاى کشور وغيره استفاده نشد.
به گفته او، اگر پروژه ها در بخش زيربناهاى يادشده روى دست گرفته ميشد، در هر بخش براى هزاران تن زمينه کار مساعد مىگرديد و افغانستان بر پاى خود ايستاد ميشد.
وى افزود: «با روى کار آمدن حکومت جديد، مردم اميدوار بودند که برنامه هاى خوب اقتصادى و زيربنايى روى دست گرفته خواهد شد و وضعيت اقتصادى مردم بهتر خواهد شد؛ اما متاسفانه که برخلاف توقع مردم چنين نشد.»
به باور او، حکومت کنونى نيز برنامه هاى خوب جهت کاهش فقر و رفع بيکارى ندارد و وعده هاى سران حکومت در حد شعار باقى مانده است که قابل نگرانى مىباشد.
به گفتۀ او، بايد در پُست هاى کليدى حکومت در بخش اقتصادى، افراد مسلکى گماشته شود؛ زيرا برخى وزراى کنونى، مسلکى نيستند و به همين دليل برنامه هاى خوب اقتصادى ندارند.
اعضاYou need to subscribe to view the full article. Please login or register a new account.
