“به دليل بيکارى برخى شب¬ها با شکم گرسنه مى خوابيم”

کابل(پژواک، ١٤ اسد ٩٥):برخى­ مزدورکاران در کابل از افزايش بيکارى در دو سال اخير شکايت نموده مى­گويند که در يک ماه بيش از پنج روز کار پيدا کرده نمى­توانند، برخی شب­ها با شکم گرسنه می­خوابند و از قرضداران پنهان مى­گردند.

آنها حکومت وحدت ملى را به عدم توجه به اشتغالزايى و پوره نکردن وعده ها متهم مى­کنند و از مقام­هاى حکومت مى­خواهند که به رفع مشکلات قشر فقير جامعه و پيدا کردن کار براى آنها توجه کنند.

حیات الله ٣٦ ساله گلکار، باشنده ولسوالی شیخ علی ولایت پروان در صحبت با آژانس خبری پژواک گفت که به دليل نبود کار در پروان، پانزده روز پيش همراه با خانواده اش به شهر کابل آمده است.

 اما وى مى­گويد با آن که هر روز برای پیدا کردن کار در محل تجمع مزدورکارها در سرک نهم تایمنی شهر کابل می­آید، اما تا به حال یک روزهم به کار نرفته است.

او که از بیکاری زیاد خسته به نظر می­رسید، گفت که از زمان روی کار آمدن حکومت نو، کارها خراب شده و زندگی برایش دشوار شده است.

به گفته نامبرده، پيش از اين مى توانست در پروان مصارف روزمره فاميل اش را از طريق کار روزمزد پيدا کند.

وی افزود، در کنار آن ­که مسوولیت نفقه خانواده هشت نفری را بر عهده دارد، در یک منطقه غیرپلانی و بدون نقشه در چهارقلعه شهر کابل، ماهانه ٢٠٠٠ افغانی کرایه حویلی نیز می­پردازد.

حیات الله گفت: «اگر کار باشد در یک روز ٤٠٠ افغانی مزد می­گیرم و با آن می­توانم احتياجات فامیلم را مرفوع سازم، اما اگر کار نباشد، پیشبرد امور زندگی برایم سخت تمام می­شود.»

سلطان علی ٤٩ ساله باشنده چهارقلعه وزیرآباد شهر کابل، به سرک نهم تایمنی آمده تا به کار برود، اما تا ساعت ١٠ قبل از ظهر امروز برايش کار پيدا نشده است.

وی که مسوولیت خانواده پنج نفری را بر عهده دارد و چاه کن است، گفت که در يک ماه بيش از پنج روز زياد کار پيدا کرده نمى تواند و عايد ماهانه او از حدود سه هزار افغانى بيشتر نمى شود.

او نيز مى گويد که با روى کار آمدن حکومت وحدت ملى بيکارى بيشتر شده اما پيش از آن وضعيت کاروبار خوب بود و مى توانست که مصارف روزمره فاميل اش را پوره کند.

به گفته وی، حکومت کنونى به خواست مردم جواب نداده، قادر به انجام کاری نمی­باشد و بستن چشم امید به همچو یک حکومت درست نیست.

محمد حسن دیگر باشنده شهر کابل نيز مى­گويد که پيدا کردن نفقه فاميل هفت نفره برايش سخت شده است و در يک ماه بيش از پنج روز زياد براى خود کار پيدا کرده نمى­تواند.

وى گفت: «امسال هیچ کار نیست، از زمانی که حکومت اشرف غنی آمده هیچ کار نیست، کار گم شده، بالکل کم شده؛ در زمان کرزی صد نفر سر چوک می­بود و تا ساعت ده بجه صبح پنج نفر هم نمی­ماند، اما حالا از صبح تا حالا که ١٠ بجه است، فقط شش نفر سر کار رفته است.»

حضرت دین که شغلش رنگمالی منازل و ساختمان­ها می­باشد، به چهارراهی حاجی یعقوب شهرنو کابل آمده است تا به کار برود، اما وی نيز از نبود کار شاکی است.

به گفته او در صورتى که کار پيدا شود، روزانه بين ٧٠٠ تا يک هزار افغانى مى گيرد اما پيدا کردن کار مشکل است.

حضرت دين مى­گويد که برای شمار زیادی از کارگران در یک ماه سه و یا چهار مرتبه کار پیدا می­شود، اما پولی را که از آن طریق به دست می­آورند، مصرف روزانه شان را پوره نمی­کند.

موصوف با بیان این ­که فشارهای زندگی مردم غريبکار را زیر گرفته است، افزود: «از دستی که از دکاندارها قرض کردیم، آرد، روغن و برنج به خانه بردیم، از ترس خود را از یک کوچه به کوچه دیگر می­زنیم.»

او مى­گويد که نه تنها وى بلکه شمارى زياد کارگران دچار اين مشکل اند.

وی گفت: «در این دوره آن طور یک حکومت فاسد به میان آمد که در تاریخ افغانستان همچو حکومت تیر نشده بود؛ تمام کارش غلط، لفظ دارند، گپ و سخن دارند و در تلویزیون که نگاه کنید هر روز امضا کردن و قرارداد با کشورهای مختلف است، اما در عمل چیزی نیست.»

موصوف خاطر نشان کرد که از میان حدود ٥٠٠ کارگر که روزانه در چهارراهی حاجی یعقوب می­آیند، ممکن ٢٠ تن به کار بروند، اما افراد باقی مانده، پس از ١١ قبل از ظهر، با عالمی از ناامیدی به طرف منازل شان بر می­گردند.

او گفت: «در حالی که من ٤٠ ساله هستم اما ریش وسرم از رنج و تشویش سفید شده؛ ما اینجا برای کار آمدیم، خداوند ما را با غیرت و برای کار و عبادت پیدا کرده است، به بی غیرتی پیدا نکرده که دست خود را به امریکا، روس و هند بگیریم و از زمانی که امید ما به کافر شد، این روز بالای ما آمده است.»

جمیل باشنده تگاب ولایت کاپیسا در جاده میوند در نزدیکی مسجد پل خشتی شهر کابل در محلی که کارگران تجمع می­کنند، انتظار پيدا کردن کار را دارد و مى­گويد که از بیکاری به کابل آمده تا به کار برود، اما در اینجا هم برایش کار پیدا نمی­شود.

به گفته او، در افغانستان از کار کرده جنگ بیشتر است و هر روز خبرهای جنگ به گوش می­رسد و به همین خاطر هیچ کس جراات به کار ساختمانی نمی­کند.

جمیل گفت که در همین جا روزانه حدود ٨٠٠ تن برای رفتن به کار می­آیند، اما از این میان فقط حدود ٤٠ تن به کار می­روند.

مجتبی باشنده ولایت لوگر نیز در جمع کارگران در پل خشتى گفت که در یک ماه دو و یا سه مرتبه به کار می­رود، اما این پول مصرف کرایه منزل و رفت و آمدش را هم پوره نمی­کند.

موصوف افزود که وى، خانم و دو کودکش برخی شب­ها با شکم گرسنه می­خوابند.

او گفت که شمارى از مردم براى دريافت کار از ولايت ننگرهار به کابل آمده و در وضعيتى قرار دارند که نه کار پيدا کرده مى­توانند و نه هم پول براى سپرى کردن شب در هوتل ها را دارند.

به گفته وی، حکومت باید با ایجاد کارخانه ها زمینه کار را به طور متوازن برای مردم در تمام ولایات فراهم نماید.

عبدالفتاح عشرت احمدزى مشاور رسانه يى وزارت کار، امور اجتماعى، شهدا و معلولين نيز مى­پذيرد که ميزان بيکارى در افغانستان نسبت به دو سال قبل افزايش يافته است.

وى خروج نيروهاى خارجى از افغانستان و کم شدن کمک هاى جامعه جهانى را از عوامل افزايش بيکارى در کشور مى­داند و مى­گويد که با کم شدن کمک ها پروژه هاى ساختمانى کم شده و اثرى بر افزايش بيکارى داشته است.

اما موصوف گفت که در اين اواخر به اساس برنامه هاى جديد حکومت کارهاى ساختمانى افزايش پيدا کرده و با عملى شدن برنامه ها به تدريج ميزان بيکارى نيز کاهش پيدا خواهد کرد.

همچنان موصوف افزود که وزارت يادشده مراکزى را به خاطر حرفه يى شدن کارگران ايجاد نموده تا رقم کارگران حرفه يى افزايش پيدا کند و به اين ترتيب ميزان بيکارى کاهش يابد.

وى گفت که وزارت يادشده برنامه اى را روى دست دارد تا شمارى از افراد را براى فراگيرى مهارت ها به برخى کشورهاى خارجى نيز بفرستند.

به اساس معلومات او يک سروى سال ٢٠١٤ نشان مى­دهد که نيروى کار در افغانستان به هشت عشاريه پنج ميليون تن مى رسد که از اين جمله يک عشاريه ٩ ميليون تن کاملا بيکار مى باشند و يک عشاريه چهار ميليون تن کار دايمى ندارند. 

اعضا

You need to subscribe to view the full article. Please login or register a new account.