چاريکار(پژواک،٤عقرب ٩٥): تا حال بيش از ٢٠٠٠ کودک در معرض خطر در مرکز و چهار ولسوالى پروان، شناسايى و با برخى آنها کمک نيز شده؛ اما در پنج ولسوالى ديگر اين ولايت، تا حال حتى شناسايى آنها آغاز نگرديده است.
مسوولان این ولایت می گویند که کارهايى را براى نجات کودکان شناسايى شده از خطر که ٣٣ درصد آنها را دختران تشکيل مى دهند، انجام داده؛ اما برخى همچو کودکان شکايت دارند که هيچ کمکى را دريافت نکرده اند.
آگاهان امور نيز کارکردهاى دولت در اين راستا را بسنده نمى دانند و به توجه بيشتر به همچو کودکان تاکيد مى کنند؛ زيرا به باور آنها عدم توجه لازم به اين معضل، خطرات جدى در پى داشته مى تواند.
حکومت افغانستان «کودکان در معرض خطر» را به ۲۳ گروه تقسیم کرده است. کودکان روی جاده، بیمار، کودکان قاچاق شده، سربازان کودک، بی سرپرست، معتاد به مواد مخدر و کودکانی که وادار به ازدواج شده اند، شامل این فهرست بندی حکومت افغانستان اند.
همچنین کودکان محروم از آموزش و پرورش و کودکانی که قربانی تجاوزهای جنسی و آزار جسمی بوده اند، از دیدگاه حکومت افغانستان در معرض خطر قرار دارند.
عبدالربی رحمان فر آمرامور اجتماعی ریاست کار، امور اجتماعی، شهداء و معلولین پروان؛ به آژانس خبرى پژواک گفت که ٢٠٦٧ کودک در معرض خطر بين پنج تا ١٧ ساله، از سال ١٣٩١ تا ختم شش ماه اول سال روان، از سوى شبکه محافظت ازاطفال ریاست يادشده در مرکز و ولسوالى هاى سالنگ، بگرام، سید خیل و سیاه گرد اين ولايت شناسايى شده اند.
به اساس معلومات وى، از جمله کودکان در معرض خطر که ثبت آن اداره شده اند، ٦٤٠ تن دست فروشى، ٣٦٢ تن تگدى و ٢٢٧ تن کارهاى شاقه مى کنند؛ ٢٢٨ تن کودکانى اند که کارهاى خلاف قانون را انجام داده اند، ٢٤٩ تن اطفال بازمانده از مکتب مى باشند؛ ٧٨ تن آنها کسانى اند که در جنگ و انفجار ماين ها زخمى شده و ١١٩ تن ديگر آنها معتاد به انواع مواد مخدر مى باشند.
همچنان موصوف خاطر نشان کرد که ٦٨ تن اين کودکان، ازدواج هاى قبل از وقت نموده، ١٣ تن مورد تجاوز جنسى قرار گرفته و چهل تن ديگر آنها با سوءاستفاده هاى ديگر جنسى مواجه شده اند.
وى گفت که ١١ تن ديگر با خشونت فزيکى روبرو شده، ١٢ تن اختطاف شده؛ اما رها گرديده اند، ١٦ تن معيوب مى باشند، سه تن مورد سوءاستفاده هاى جسمى قرار گرفته اند و يک تن از سوى قاچاقچيان انسان قاچاق شده؛ اما نجات يافته است.
رحمان فر گفت که شناسايى همچو کودکان در مرکز و ولسوالى هاى سالنگ، بگرام، سید خیل و سیاه گرد هنوز هم ادامه دارد.
به گفتۀ اوهمچو کودکان در متباقى ولسوالى هاى اين ولايت (کوه صافی، شیخ علی، سرخ پارسا، شینواری و جبل سراج) ثبت نشده؛ زيرا شبکۀ يادشده به دليل نبود امکانات لازم، تا حال در اين ولسوالى ها فعال نگرديده است.
اما موصوف گفت تلاش ها ادامه دارد که اين شبکه در تمام ولسوالى ها فعال شود؛ زيرا در ولسوالى هاى باقى مانده نيز چون مرکز و چهار ولسوالى ديگر، کودکان در معرض خطر وجود دارند.
قرار اظهارات رحمان فر، کودکان در معرض خطر، چون به نحوى صدمه هاى روحى و يا جسمى ديده اند، نياز به حمايت هاى لازم دارند.
او گفت که شبکه محافظت از اطفال، به هدفى کودکان در معرض خطر را شناسايى مى کند که ارگان هاى ذيربط، با آنها کمک هاى لازم داشته باشند.
نااميدى ها و شکايات
فرید کودک ١٥ساله باشندۀ منطقه چرمگری شهر چاریکار، که اندام لاغر دارد گفت که از پنج سال به اين طرف، به دليل نشست و برخاست با رفقاى معتادش، به استفاده از هيرويين رو آورده است.
او که چهار سال پيش مکتب را در صنف چهارم رها کرده است افزود که هيرويين را با پولى که از طريق ترکارى فروشى به دست مى آورد، دريافت مى کند.
موصوف گفت از اينکه برخى مردم به وى «پودرى و دزد» صدا مى کنند، رنج مى برد و مى داند که اعتياد سرانجام او را از بين مى برد؛ اما نتوانسته که اعتیاد را ترک کند.
به گفته او، دو بار در شفاخانه معتادين پروان تحت تداوى قرار گرفته؛ اما دوباره به اعتياد رو آورده است.
فريد، از دولت کدام تقاضايى نکرد و گفت که خودش مسوول اين حالت زندگى اش مى باشد.
اما برخى کودکان در معرض خطر، از دولت کمک مى خواهند و مى گويند که تا حال با آنها کمکى صورت نگرفته است.
محمد ظریف هشت ساله باشنده شهر چاريکار که شرايط زندگى، او را به تگدى مجبور کرده است، گفت:«پدرم می گوید برو، تنها به کراچى وانى مه چیزى جور نمیشه، خريطه پلاستیک بفروش! موترشويى کن، پیسه پیدا کن! خو خريطه ها را کسى نمى خرند، در موترشويى که کار می کنم، بچه ها با مه جنگ می کنند؛ مجبور هستم بخاطر پیسه پیدا کردن گدايى کنم؛ اگر پیدا نکنم، پدرم مرا می زند.»
محمد ظریف که لباس کهنه بر تن داشت، شکايت کرد که هنگام تگدى، برخى افراد او را توهين مى کنند و با بسيار مشکل، روزانه چهل تا پنجاه افغانى پيدا کرده مى تواند.
او با بيان اينکه آرزو دارد خانواده او از فقر نجات پيدا کند و وى مثل ديگران مکتب رفته بتواند؛ با زبان کودکانه اش از دولت خواست که او را کمک کند تا به اين آرزوهاى خود برسد.
محمد سميع، پدرمحمد ظریف که در کوچه مندوى چاريکار پهلوى کراچى دستى خود نشسته و انتظار پيدا کردن کار را داشت، گفت که پسرش را لت و کوب نکرده؛ اما از مجبوريت به او گفته است که خريطه فروشى و يا موترشويى کند؛ زيرا حدود ١٥٠ افغانى که او روزانه از طريق کراچى وانى پيدا مى کند، تکافوى نيازمندى هاى اوليه فاميل او را نمى کند.
موصوف افزود: «به خاطری که زندگی ما خوب شود، طفل هاى ما به مکتب بروند و تنها مه کار کنم، به چندین اداره دولتی مراجعه کردم؛ اما به خاطرى که بی سواد هستم و یک چشمم معیوب است، شامل کار نشدم؛ در اردوى ملی رفتم نشد، در پولیس رفتم نشد، واسطه ندارم، کسی ما را شامل وظیفه نکرد؛ مبجور زندگی را همین قسم پیش ببريم.»
سميع الله يازده ساله باشنده منطقه موسوم به منارۀ ولسوالى جبل سراج، کودکى است که پدرش حدود سه سال پيش، حين کار در يک موسسه ماين پاکى در انفجار ماين جان باخته و وى به دليل مشکلات اقتصادى، مکتب را در صنف دوم رها نموده و اکنون در بازار جبل سراج، تخم مرغ جوش داده را مى فروشد.
او که در طفوليت، به مسووليت هاى خانواده اش (يک مادر و دو خواهر کوچکش) شانه داده است، گفت: «صنف دوی مکتب بودم که پدرم را از دست دادم، دیگر مکتب نرفتم، که مکتب بروم، پیسه نمی باشد که نان بخریم، مادرم به پیسه های تخم که مه مى فروشم، نان و سودا به خانه می خرد.»
سمیع الله نيز افزود که بدون يک مقدار پولى که بعد از مرگ پدرش، از موسسه ماين پاکى دريافت کرده، هيچ ارگانى او و خانواده اش را کمک نکرده است.
سلیمه دختر ٩ساله باشنده شهر چاریکار که در اين شهر گدايى مى کند، گفت که پدرش پنج سال پيش فوت کرده است؛ مادرش نيز در چاريکار گدايى مى کند.
اين دختر که نخواست بيشتر صحبت کند، گفت مجبور است که گدايى کند و يا بعضى اوقات خريطه هاى پلاستيکى را به فروش برساند؛ زيرا سرپرست خانواده ندارد و بايد خودش براى پيدا کردن لقمه نانى تلاش کند.
هر سه کودک يادشده، خواهان کمک از دولت هستند و مى گويند که تا حال، هيچ کمکى را دريافت نکرده و نه هم از فعاليت شبکۀ محافظت اطفال خبرى دارند.
کارکرد حکومت
قدرت الله ریاضت رييس کار، امور اجتماعى، شهداء و معلولين پروان گفت که شبکه محافظت از کودکان، اطفال در معرض خطر را، به هدف مساعد کردن زمينۀ کمک لازم با آنها شناسايى مى کند.
به گفته او، به هدف رسيدگى به همچو کودکان، کميته اى متشکل از نمايندگان رياست کار و امور اجتماعى، پوليس، معارف، صحت، نهادهاى عدلى و قضايى، نهادهاى مدنى و جمعيت هلال احمر افغانى، تشکيل شده است.
او افزود که ارگان هاى يادشده، هر کدام در سهم خويش براى رفع مشکل کودکان در معرض خطر اقدام مى کنند.
او به گونه مثال گفت در صورتى که کودک از مکتب بازمانده باشد، رياست معارف تلاش مى کند که او را شامل مکتب سازد و يا اگر کودک مشکل صحى و روانى داشته باشد، صحت عامه در مورد اقدام مى کند.
به گفته او، از جمع کودکان ثبت شده در معرض خطر، ٢٥٠ کودکى که مصروف کارهاى شاقه و روى جاده ها بوده و از مکتب بازمانده بودند، به همکارى موسسه "زن در خدمت زن" و از طريق آگاهى دهى به خانواده هاى اين کودکان، شامل مکتب شده اند.
به گفته او، فرستادن ده کودک که سوراخ قلب داشتند، از طريق جمعيت هلال احمر افغانى براى تداوى به خارج از کشور، معرفى شمارى از کودکان معتاد به مواد مخدر غرض تداوى به شفاخانه، پيگيرى پرونده هاى شمارى از کودکان متخلف از قانون، و معرفى شمارى از کودکان بى سرپرست به پرورشگاه، از فعاليت هاى شبکه محافظت اطفال در اين ولايت مى باشد.
وى آمار دقيق کودکان معرفى شده به شفاخانه و پرورشگاه و همچنان اطفالى را که دوسيه هاى شان از سوى شبکۀ يادشده پيگيرى شده، ارايه نکرد و گفت که به اعضاى فاميل شمارى از کودکانى که در خانواده مورد خشونت قرار مى گرفتند، هشدار داده شده تا از خشونت با اطفال دست بکشند.
کارهاى انجام شده کافى نيست
استاد نصرت الهی استاد پوهنتون خصوصی دانش در پروان، کارهايى را که در اين راستا انجام شده کافى ندانسته گفت که با در نظرداشت آماربلند کودکان در معرض خطر، بايد دولت و موسسات ذيربط خارجى، کارهاى بيشترى را انجام دهند تا کودکان از معرض خطر بيرون شوند.
وی آمار موجود کودکان در معرض خطر در پروان را نگران کننده خوانده گفت که شمار زيادى از همچو کودکان شناسايى نشده و بايد در کنار شناسايى آنها عرضۀ خدمات لازم به آنها گسترش پيدا کند.
به باور او، اگر مطابق نورم هاى پذيرفته شدۀ جهانى رسيدگى لازم به همچو کودکان به خصوص کودکانى که مورد استفاده هاى جنسى قرار مى گيردند نشود، در درازمدت خطرات جدى اجتماعى در پى داشته مى تواند.
اعضاYou need to subscribe to view the full article. Please login or register a new account.
