شبرغان (پژواک، ۲۲ حوت ۱۴۰۰): زنان زراعت پیشه و مالدار جوزجانی که از طریق کشت و فروش سبزیجات و لبنیات چرخ روزگار خود را پیش می‌برند، از حکومت می‌خواهند که آنان را مورد حمایت قرار دهد.
قابل ذکر است که در بیش از دو دهۀ گذشته، ده‌ها برنامه حمایتی از زنان زراعت و برنامه‌های آموزشی برای آنان تطبیق گردید و با ایجاد باغچه‌های خانگی هزارها زن در ولایت‌های مختلف به خودکفایی رسیدند.
به اساس معلومات ریاست زراعت ولایت جوزجان، حدود دو هزار تن از زنان مصروف کار مالداری و زراعتی اند.
صابره ۳۰ ساله یکی از باشنده‌های شهر شبرغان از طریق کشت و فروش محصولات زراعتی مصارف خانوادۀ هفت نفره اشرا تامین می‌کند.
با آنکه فقط سی سال عمر دارد، ولی درد مشکلات روزگار چنان طومار زنده گی اشرا پیچیده که پیرتر از سن و سالش او را نشان می‌دهد؛ چین و چروک پیشانی اش می‌نمایاند که با ناهنجاری های زنده گی آمیخته و هنوز هم با چالش‌ها در ستیز است.
اما تحرکش حین اجرای کار زراعتی در خور ملاحظه است با شتاب بین مزرعه کوچک زراعتی اش کار می‌کند، گویی می‌خواهد پسمانی‌های روزگارش را یک‌سره تمام کرده و بر مشکلات فایق آید.
صابره در حالی که برای بهار پیش رو آماده‌گی می‌گیرد، در صحبتی با آژانس خبری پژواک گفت که از ده سال به این‌سو مصروف پیش‌برد کارهای زراعتی است و از این طریق تامین معیشت می‌کنند.
وی که ازدواج نکرده و از طریق این‌کار برای خانواده اش رزق حلال به دست می‌آورد، احساس غرور می‌کند که توانسته چون مردان به خانواده اش کار کند و در بهبود اقتصاد خانواده خود نقش خوبی داشته باشد.
موصوف می‌گوید: «پیش از رو آوردن به کار کشت سبزیجات روزگاری بدی را سپری می‌کردیم و من به کمک یکی از دوستانم شامل پروگرام‌های آموزشی زنان در ریاست زراعت شدم و چیزهای زیادی را آموختم.»
به گفتۀ منبع که پس از تکمیل دوره آموزشی تصمیم گرفت که مقدار زمین زراعتی که داشتند، کشت کند.
او گفت: «در عقب خانه ما زمین داشتیم و من قسمتی از آن را به کمک دو خواهر و یک برادرم به یک باغچه خانگی تبدیل کردیم، بدون ضیاع وقت در آن سبزیجات چون پالک، نوش پیاز، گشنیز بادنجان رومی، بادرنگ، بادنجان سیاه کشت کردم، ابتدا کمی برایم مشکل بود، ولی وقتی نخستین حاصلات اش را جمع‌آوری و به بازار عرضه کردم، شور و اشتیاقم برای کار زراعتی بیشتر شد.»
صابره تصریح کرد که در زمان کشت سبزیجات با کارمندان ریاست زراعت تماس دایمی داشت و از مشوره آنها برای بهبودی کارش استفاده می‌کرد.
او که فارغ صنف دوازدهم می‌باشد، گفت: «مشکلات اقتصادی فرصت درس خواندن را در پوهنتون از من گرفت و من از روی ناگزیری به امور زراعتی رو آوردم تا برادرم را که با ما یک‌جا زنده گی می‌کند، کمک کرده باشم، از کار خود راضی هستم و برادرم در قسمت فروش محصولات زراعتی مره کمک می‌کند.»
وی از حکومت می‌خواهد که زنان زراعت پیشه را حمایت کند و برای آنان در قسمت توزیع کود کیمیاوی، افزایش برنامه‌های آموزشی و فروش محصولات شان توجه داشته باشد.
در کنار صابره زنانی دیگری نیز در شهر شبرغان وجود دارند که از طریق اشتغال در بخش های دیگری مصروف کار اند و تامین نفقه می‌کنند؛ ضیاگل زن بدون سرپرست است که از طریق فروش لبنیات زنده گی اشرا تامین می‌کند.
این زن می‌گوید: «خانواده شش نفری خود را اعاشه می‌کنم؛ چرا که شوهرم را پانزده سال قبل از دست دادم، از خاطری که مریضی سرطان داشت.»
اعضا
You need to subscribe to view the full article. Please login or register a new account.
