زنى که با نيم تنه اش کار ميکند

کابل (پژواک، ٩سنبله ٩٤): يک زن معلول که شوهرش را در حملۀ انتحارى از دست داده، درحاليکه تن نيمه اش رابالاى بايسکلش استوارميکرد، باسخنان دردناک گفت: "وقتى صداى انفجار يا انتحار را ميشنوم، دردم تازه ميشود و بيهوش ميگردم."

درسيماى ليلا، رنگهاى مقابله با محروميت ها نمايان است؛ او سالهااست که جابجا نشسته وگام هاى مردم را که از کنارچشمانش عبورميکنند، با نا اميدى تماشا ميکند.

اماوى را وابستگى به شش طفل خُردسال مجبور ميسازد تا مبارزه با محروميت هاى زندگى رابيشترو بيشتر تجربه کند .

ليلا که ٤٠ بهار و خزان زندگى را با تمامى زشتى ها و زيبايى هاى آن پشت سرگذاشته ، سه دختر و سه پسر هفت  تا دوازده ساله دارد.

اين مادر؛ درحاليکه تن نيمه اش را بالاى بايسکلش استوارى ميداد، به آژانس خبرى پژواک گفت که در وقت جنگهاى داخلى( دهۀ١٣٧٠) در مکروريان سوم خانه داشتند، از شدت جنگ و فير راکت ها هرکس هرطرف فرار ميکرد؛ اما چون آنها پول فرار به خارج از کشور را نداشتند، ناگزير در ميان دود و آتش جنگ زندگى مى نمودند.

وى افزود که  يگانه وسيلۀ دفاع ازآنها خانه شان با ديوارهايى مستحکم بود که دروقت فير راکت در پناه  آن  مى زيستند و گوش هاى خود رابا کف دست هاى خود محکم ميگرفتند.

ليلاى درد ديده، علاوه کرد که در يک صبح خونينى که در بلاکهاى پيش رو و عقبى خانه شان  چند راکت اصابت کرد وچند تن را کشته و مجروح ساخت، خانواده آنها مجبور شدند تا يکمقداراثاثيه خانه را گرفته ميخواستند به سوى  منطقۀ مصوون شهر فرار نمايند، که ناگهان راکتى در چند قدمى شان اصابت نمود.

اين خانم افزود که صداى راکت را شنيد؛ اما بيهوش شد و ديگر ادامه داستان معلول شدنش را به ياد نداردو وقتى که درشفاخانه به هوش آمد، مانند ده ها تن ديگر به پاهايش نگاه کرد که قطع شده بود.

سه سال از معلول بودنش سپرى شده بود که مردى به خواستگارى وى آمد و او را باهمان معلوليت، شريک زندگى اش ساخت.

ليلا که اشک در چشمانش حلقه زده بود، گفت: "تنها چيزى که مرا مقاومت داد تازندگى را ادامه دهم محبت شوهرمهربان، وابستگى به فرزندان و ديدن ده ها تن ديگر بود که بدون دست و پاى زندگى ميکنند."

اين مادر، شش فرزند را درسالهاى نخست معلوليت، شوهرش کمک ميکرد؛ به شفاخانه ميبرد، براى وى و اولاد هايش ديگ مى پخت، خانه پاکى ميکرد و رختشويى مينمود تا خانمش احساس محروميت نکند.

اما دست جنايتکاران، به زودى شوهر مهربانش را در رويداد انتحارى که درنزديک سفارت هند درکابل رُخ داد، از وى گرفت.

اين حمله در سال١٣٨٧ به وقوع پيوست و چهل کشته و بیش از يکصد زخمی برجا گذاشت که اکثر آنان زنان، مردان، کودکان وجوانان بودند و حتى جسد برخى ازآنها پارچه پارچه شده و قابل تشخيص نبود.

شوهر ليلا درآنجا عريضه نويسى ميکرد و روزانه از يکمقدار پولى که به دست مى آورد، اعاشه و اباته اطفال و خانواده اش راميکرد و از اينکه توانسته بود يک معلول راشريک زندگيش سازد، هميشه از خداى خود شکر مى نمود که کارصوابى را انجام داده است.  

اين مادر که در شفاخانه ملالى زيژنتون به حيث مامورکارميکند گفت که در وقت رخصتى توسط کارگران و پايوازهاى شفاخانه، به بايسکل وسپس به موتر انتقال داده ميشود و از آنجا برادرو اطفالش او را تا خانه کمک ميکنند .

وى پس از مکث طولانى که فضاى اندوه را ايجاد کرده بود؛ در حاليکه آه گرمى از سينه اش بيرون کرد گفت که آرزو داشت زندگى آرام و خوب و مثل ديگران دست و پاى سالم داشته، در يک مقام بلند دولتى کارنمايد و معاش کافى به دست آورد وخانه خوب و اولاد هاى تحصيلکرده داشته باشد؛ اما چه کند که همه آرزوهايش با خاک يکسان گرديد.

ليلا که داغ جنگ دروجودش نشانه بزرگى به جا گذاشته، افزود: "وقتى صداى انتحار يا انفجار را مى شنوم، درد هايم تازه ميشود، احساس ميکنم که پاهايم بارديگر قطع ميشود و ازهوش ميروم."

خواست اين زن معلول، ازمردم اين است که بايد افراد معلول را تحقيرنکنند؛ زيرا دست شوم روزگاربه آنها اين درد درمان ناپذير را تحميل نموده است.

وى گفت: "افراد داراى معلوليت هم انسان اند و بايد مانند انسان زندگى کنند، ازتمام حقوق انسانى برخوردارباشند و کارکنند، تحصيل نمايند و طرح زندگى مشترک را بريزند؛ زيرا درکشورجنگزده اى مانند افغانستان، ميليون ها  افراد معلول، معيوب و ورثۀ شهدا وجود دارند."

ليلا که در يک منزل کرايى درساحۀ وزير اکبر خان شهر کابل زندگى ميکند، افزود که با هفت هزار معاش هم کرايه خانه، هم خرچ و خوراک و مصرف درس اولاد هايش را مى پردازد و ماه دو هزار، يک اتاق  را به کرايه گرفته است.

اين مادر ازدولت خواست تا به زندگى افراد داراى معلوليت توجه جدى داشته زمينه زندگى، کارو تحصيل را براى آنها و اولادهاى شان فراهم سازد تا احساس حقارت نکنند.

نسرين "اورياخيل" وزير کار، امور اجتماعى، شهدا ومعلولين ميگويد که وزارت، حقوق افراد داراى معلوليت را تامين ميکند و مرکز معلومات"ديتابيس" جديدى که ساخته ميشود؛ نام تمام افراد داراى معلوليت و معيوبيت در آن درج خواهد شد.

وى که هفته گذشته در مراسم توزيع ٢٤٠ اپارتمان براى معلولين درکابل صحبت ميکرد، افزود: "اکثريت افرادى که معلول ميشوند افراد غريب هستند، آنها کسانى اند که در خط اول جنگ رفته معلول ميشوند؛ اولاد پولدار و معتبر در جبهه نمى روند و کارکرد عملى که به درد شان بخورد ندارند."

قرار آمار کميسيون معلولين و معيوبين و بازماندگان شهدا در ولسى جرگه، بيش از ٨٠٠ هزار افراد معلول و معيوب در کشور وجود دارند، که ٤١ درصد شان را زنان تشکيل ميدهند؛ اماوزارت کار و امور اجتماعى و شهدا و معلولين ميگويد که ازاين جمله، تنها ١٢٠ هزار تن آنها نزد وزارت ثبت اند.

 افراد داراى معلوليت و معيوبيت؛ همواره از معاش کم، بيکارى و به ديدۀ حقارت نگريستن از سوى برخى افراد جامعه، رنج برده و از دولت ميخواهند که به مشکلات آنها رسيدگى نمايد.

اعضا

You need to subscribe to view the full article. Please login or register a new account.