نزديکان طرف هاى درگير جنگ آزار و اذيت مى شوند

چاريکار(پژواک، ٢٧ دلو٩٥): برخى نزديکان نيروهاى دولتى از طالبان مسلح؛ اما نزديکان طالبان از نيروهاى دولتى شکايت دارند و مى گويند که به دليل آزار و اذيت آنها مجبور به ترک خانه هاى شان شده اند.

اما مقام هاى دولت و طالبان مى گويند که هيچ گاه سبب اذيت افراد غيرنظامى نشده اند.

گل خانم ٣٠ ساله باشندۀ اصلى قريه قشلاق ولسوالى شينوارى ولايت پروان، گفت که طالبان مسلح، حدود چهار سال پيش شوهر او را کُشت و وى از ترس طالبان با دو دختر و سه پسر سه الى يازده سالۀ خود محل زيست خود را ترک کرد.

او افزود: «روح الله نام شوهرم بود، شوهرم را طالبان از موتر پایين کردند، شهید ساختند؛ به خاطرى که برادر شوهرم عبدالمالک قوماندان پولیس محلی بود، از ترس جان خود که ما را هم طالبان نکشند، در تاریکی شب از دست طالبان کوه به کوه با طفل های خود، که یک بچه خُردم در پشتم بود، گاهی راه را غلط می کردیم و گاهی پاهای ما در سنگ می خورد، به مشکلات زیاد فرار کردیم، به دره آشابه ولسوالی جبل سراج [که همجوار شينوارى مى باشد] صبح روز رسیدیم، اگر درطول روز طالبان ما را می دیدند که ترک منطقه می کنيم، ما را مانع میشدند و یا می کشتند.»

اين خانم بيوه که از حدود يک سال به اين طرف درهوفیان شریف مرکز ولایت پروان، با دو دختر و سه پسرش در یک گوشه چهاردیواری یک حويلی زیر خیمه زندگی می کند، گفت که بعد از ترک منزل شان، يک مدت در آبشار و مدتى هم در شهر چاريکار مرکز پروان، به بسيار مشقت زندگى کرده است.

او از مشکلات اقتصادى شکايت نموده گفت: «برادر شوهرم به ما کمک می کند، مگر معاش کم دارد، ضرورت ما رفع نمی شود، اطفال را بخاطر جمع کردن خس و خاشاک و پشقل گوسفندان روان می کنم به کوه ها، از بی پیسه گی طفل ها را در مکتب شامل نکردیم، قلم و کتابچه برای شان خريده نمى توانيم.»

عبدالمالک برادر شوهر اين خانم گفت بعد از آن که وى قوماندان يک گروپ ده نفرى پوليس محلى شد، طالبان برادرش (روح الله) را به اتهام اينکه در پوليس محلى شامل شده است، در يک کمين کشت.

او افزود: «مجبور شدیم که با فامیل خود و برادرم از منطقه فرار کنیم.»

موصوف علاوه کرد که پانزده فاميل از نزديکان او، از ترس طالبان از شينوارى فرار نموده و به مرکز پروان آمده اند و پانزده فاميل ديگر از نزديکان او، هنوز هم در منطقه زير تهديد طالبان به سر مى برند.

او گفت که طالبان حدود ٢٠ روز پيش، پسر کاکاى او (حمزه) را زمانى که همراه با شمارى از خانم هاى فاميل خود از قریۀ گهواره سنگ به قریه قشلاق شینواری مى رفت، لت و کوب کرده بود.

عبدالمالک افزود: «ولسوال نامنهاد طالبان در شینواری با چند نفر از طالبان دیگر، به جايى به جنگ می رفتند، وقتى که پسر کاکایم را می بينند، کسی به ولسوال نامنهاد اشاره می کند که ای پسر کاکای عبدالمالک است؛ تا حد و توانى که داشتند، این بچه را که خانم ها چیغ هم می زدند، لت و کوب می کنند؛ این ها هم مجبور شدند که از منطقه فرار کنند.»

بی بی عایشۀ ٦٠ ساله باشنده اصلى منطقۀ کهن ده ولسوالى شينوارى، خانم ديگرى است که گفت سه سال پيش پسرش (زمرى) از سوى مخالفين مسلح دولت، به قتل رسيد و بعد از آن او با اعضاى خانوادۀ خود (پنج نواسه و عروس بيوه اش) از کهن ده فرار کردند و در تتمدره مرکز ولايت پروان، در يک حويلى در بدل ١٥٠٠ افغانى کرايه زندگى مى کنند.

او افزود: «طالبان به بچۀ مه گفتند که سلاح بگير! همراۀ ما همکار باش، با دولت جنگ کنیم، بچه مه قبول نکرد، طالبان گفتند که تو (زمرى) همرای دولت دست داری؛ بچه مره کشت، دو بچه او صغیر و مجنون و سه دخترک هایش یتیم شدند و عروسم بیوه شد.»

این زن سرسفید، با دور کردن چادر از سرش طالبان را دعاى بد کرد و گفت: «الهی طالبان تباه و برباد شوند، همین قسم که ما را آواره و بی چاره ساخته، خدا طالبان را همین قسم بی چاره و آواره بسازد. روزها را به سختی و بدبختی می گذارنیم، به یک لقمه نان احتیاج هستیم.»

به گفته او، پسر ديگرش با آن که جدا زندگى دارد، سرپرستى آنها را مى کند.

دگروال الوزی احمدی قوماندان هماهنگی نیروهای امنیتی در پروان، مدعى است که مخالفين مسلح دولت در سه سال اخير، حدود ٢٠ تن از اعضاى خانواده هاى نيروهاى امنيتى را در ولسوالى هاى شينوارى، کوه صافى و سياه گرد پروان کشته اند.

همچنان او افزود که ٧٧ خانواده اقارب منسوبين نيروهاى دولتى از ولسوالى هاى سياه گرد و شينوارى، از دست طالبان مجبور به ترک منازل شان شده و به مرکز پروان، مرکز سياه گرد و حتى شهر کابل فرارى شده اند.

محمد عاصم عاصم والی پروان نيز گفت اين پاليسى طالبان است که خانواده های نيروهاى امنيتى و دفاعى کشور را در مناطقى که تحت کنترول آنها است، تحت فشار قرار مى دهند.

او افزود که اين مشکل در ولسوالی های کوه صافی، شینواری، سیاه گرد و برخی مناطق دیگر اين ولايت نيز وجود دارد و سى خانواده پوليس محلى شينوارى، مجبور به ترک خانه های شان شده و اکنون در هوفيان شريف زندگى مى کنند.

به گفته او در برخى مناطق، حتى کارمندان ملکى دولت نيز از سوى طالبان تهديد مى شوند.

او افزود: "در برخی مناطق که طالبان به شکل شبکه يی حضور می داشته باشند، مامورین دولت تهدید می شوند، معلمین تهدید می شوند، هشت ماه قبل در ساحات عبدی بای، سه دکان، تیلانچی و قسمت های قلعه ژاله [مرکز ولايت] که شبکه های مخفی طالبان در آن فعالیت می کرد و حضور داشتند، معلمین، مامورین و حتی علمای دینی که خانه های شان در اين مناطق بود و رفت و آمد می کردند، تحت فشار قرار می گرفتند و بعداً قوای مسلح را در این ساحات زیاد ساختیم، فشار شان کم شد."

والی پروان گفت تلاش دارند تا مناطق تحت تسلط طالبان، تحت حاکميت دولت قرار گيرد تا اين مشکل رفع شود.

اما ذبيح الله مجاهد سخنگوى طالبان گفت: «من این ادعا را رد می کنم، اگر کسی اربکی بوده، یا پولیس یا عسکر البته به سبب جرم خودش از بین برده شده، ولی اقارب آنها که هیچ دخل در جرم مجرمین نداشته، از طرف ما آزار و اذیت نشده است، این چنین ادعا ها بخشى از پروپاگند دشمن است که علیه ما به راه می اندازند.»

همچنان موصوف افزود که طالبان، خانواده هاى نيروهاى امنيتى و نزديکان آنها را مجبور به ترک منازل شان نکرده اند.

به گفته او کسانى که خود را خيزش کنندۀ مردمى مى دانستند، زمانى که طالبان مناطق يادشده را تحت کنترول خود درآوردند، آنها خود خانواده های شان را از منطقه کشیدند و فرارکردند.

مجاهد گفت: «اگر کسی با استفاده از نام مجاهد، کسی را که مستقیما در کارهای نظامی علیه ما دخیل نیستند تهدید کند، آنها مجازات می شوند، ما هیچ فرد بی گناه وملکی را تهدید نمی کنیم، البته کسانی که مستقیما علیه ما دست به اسلحه زده، آنها دشمن ما هستند و آنها هیچ نوع مصوونیت ندارند. ولی فامیل های چنین افراد یا خانواده های آنها درجرم آنها شریک نیستند و هیچ دلیل برای آزار و اذیت آنها دیده نمی شود.»

او به تاکيد گفت: «اگر دقیقا ما دریافت کنیم که کدام فرد، مردم را از آدرس مجاهدین برخلاف حکم شرعی و لایحه امارت اسلامی تهدید کند، خود آن فرد مجازات خواهد شد، ما در این مورد بررسی همه جانبه را انجام می دهیم.»

اما مجاهد افزود که نيروهاى دولتى به شمول پوليس محلى و نيروهاى امريکايى مستقر در افغانستان؛ مردم عام، کسانى که با طالبان همکارى نموده و کسانى که بعضى از اعضاى خانواده هاى آنها در مخالفت مسلحانه با دولت قرار دارند را هم تهديد نموده، هم بمباردمان کرده و هم مجبور به فرار از منطقه نموده اند.

به گفته او در ولسوالی های دره غوربند و ولسوالى کوه صافی پروان، بیش از سى همچو خانواده مجبور به فرار شده، ده ها تن بدون کدام اسناد و شواهد گرفتار و زندانی شده و دها تن کشته و زخمى شده اند.

برخى از باشنده هاى محل نيز شکايت دارند که به اتهام همکارى با طالبان، تهديد و بازداشت شده اند.

میرزاگل باشندۀ منطقه قمچاق ولسوالی سیاه گرد پروان شکايت دارد که چندين بار از سوى نيروهاى امنيتى به خصوص نيروهاى پوليس محلى، بخاطرى که پسرش (محمد حفیظ) در گروه طالبان مى باشد، تهديد و حتى بازداشت شده است.

به گفته او، اين در حالى است که پسرش از او جدا زندگى مى کند و به امر او اعتنا نمى کند.

موصوف در تماس تیليفونی به آژانس خبرى پژواک گفت: «چند بار وقتی که بازار سیاه گرد رفته ام، از سوی اربکی ها (پوليس محلى) بازداشت شده ام، يک روز دو روز مورد تحقیق قرار گرفته ام که چرا پسرم (محمدحفيظ) در گروه طالبان است. پسرم به گپ من نیست که سلاح نگيرد و در گروه طالبان نباشد، به خواست خود است، من چه کرده می توانم از خانه ام جدا است، حالا از ترس نیروهای امنیتی به بازار و به شفاخانه رفته نمی توانم، هر مشکل که بيايد، به بازار و یا مرکز پروان رفته نمی توانم، پوليس ها ما را بازداشت می کنند اذیت و آزار می دهند؛ درحالیکه ما مردم ملکی هستیم، در جنگ و جبهه نیستم، با هیچ کس کدام کاری نداریم.»

او افزود که نیروهای امنیتی، سال گذشته پسر ديگر او (سيدمحمد) که هيچ رابطه اى با طالبان ندارد، براى خريدارى مواد خوراکى، با موترسايکل به بازار سياه گرد رفته بود، که از سوى پوليس محلى به دليلى که برادرش با گروه طالبان کار مى کند، بازداشت شد.

موصوف مدعى است که پوليس محلى، سيدمحمد را در بدل ده هزار افغانى رها کرد؛ اما موترسايکل او را تا حال پس نداده اند.

او گفت که پوليس محلى، حدود شش ماه پيش دکان تيل فروشى خسربرۀ وى (قندآغا) را در بازار سياه گرد به آتش کشيدند و قندآغا مجبور به فرار شد. به گفتۀ ميرزاگل، دليل اين کار نيز اين بود که خواهرزادۀ قندآغا (محمدحفيظ) در گروه طالبان مى باشد.

موصوف افزود که حدود ٢٠ خانواده منطقۀ قمچاق که اقارب آنها در گروه طالبان مى باشند، به دليل «ظلم و ستم پوليس محلى» مجبور به ترک منازل شان شده و در ولایت های بلخ، کابل، هرات و مرکز پروان زندگى مى کنند.

او علاوه کرد که ادامه چنین ظلم پوليس محلى، مردان اين خانواده ها را مجبور مى سازد که به گروه طالبان بپيوندند.

غلام محمد ٦٥ ساله باشنده منطقه وازغر ولسوالی سیاه گرد گفت که او يک شخص بى طرف است؛ اما به دليل حدود چهار سال پيش از سوى نيروهاى دولتى بازداشت و پنج ماه زندانى شد، که در منطقه تحت تسلط طالبان زندگى مى کند.

وی افزود: «چهار سال پیش به کابل بخاطر یک عروسی رفته بودم در برگشت در مسیر راه در منطقه لغمانی مرکز پروان، نیروهای امنیتی مه را بازداشت کردند که گویا با طالبان همکار هستم؛ درحالیکه خودم یک موسفید و ٦٥ ساله هستم، پنج ماه بندی بودم، بالاخره ثابت کرده نتوانستند همکاری مره با طالبان، من را رها کردند.»

او مدعی است که چندى پيش، پسر کاکايش به نام نورمحمد که يک فرد ملکى بود، در بمباردمان نيروهاى دولتى کشته شد.

وی که دریک تماس تیليفونی از وازغر صحبت می کرد، گفت که شمار زيادى از باشنده هاى محل به دليل اينکه در منطقه تحت کنترول طالبان زندگى دارند، از سوى نيروهاى امنيتى و به اتهام همکارى با طالبان آزار و اذيت شده اند.

سمونوال الوزی احمدی قوماندان هماهنگی نیروهای امنیتی پروان، اين اظهارات را رد نموده گفت که نيروهاى دولتى، مردم ملکى را آزار و اذيت نمى کند و عمليات هاى نظامى را براى جلوگيرى از تلفات ملکى، بسيار با احتياط راه اندازى مى کند.

به گفته وى، اگر کسى از سوى نيروهاى پوليس محلى و ساير نيروهاى دولتى آزار و اذيت شده، بايد به مقام هاى مسوول شکايت مى کرد تا مطابق قانون پيگيرى ميشد. او گفت که چنين شکايتى صورت نگرفته است.

شکايت هاى مردم از اينکه از سوى طرف هاى درگير جنگ، مورد آزار و اذيت قرار مى گيرند؛ در حالى است که به گفته مولوی عبدالرحیم شاه آغا ريیس شورای علمای پروان، دين مقدس اسلام به گروه هاى متخاصم و درگير جنگ اجازه نمى دهد که افراد بى دفاع و غيرنظامى را هدف قرار دهند و يا آنها را اذيت کند.

رييس شوراى علماى پروان گفت: «مسلمان را در جایش بگذار و اگر مسلمانان همراۀ کافر هم جنگ می کنند، حق ندارند خانوادۀ همان کافر را ضرر برسانند، صراحت آیت قرآن است، در سوره بقره گفته شده که شما تعدی نکنید؛ یعنی به افراد بی دفاع تعرض نکنید.»

اعضا

You need to subscribe to view the full article. Please login or register a new account.