ترساندن اطفال توسط والدين عواقب ناگوار دارد

کابل (پژواک،٢٣حمل۹۶): برخى از عالمان دين و روانشناسان، نسبت به عواقب ناگوار ترساندن اطفال هشدار داده مى گويند که ترساندن اطفال، مى تواند آثار مخربى بر آيندۀ آنها داشته باشد.

ترساندن اطفال ازسوى والدين و اطرافيان، در بيشترين خانواده ها از گذشته هاى دور تاکنون وجود داشته و دارد و زمانيکه اطفال شوخى و گريه مى کنند، والدين و نزديکان با الفاظى مختلف  "کوچه نروی که بلا می خوريت، پشک می خوريت، جن می خوريت، هله که توتو آمد، توتو بيا بخوريشه، کالا سفيد آمد، جن ميايه، بلا ميايه و...." آنها را مى ترسانند.

زهرا ۲۰ ساله که در يکی از مراکز تحصيلی مصروف درس می باشد، گفت: "در طفوليت زمانی که می خواستم کاری انجام بدهم و يا شوخی کنم، مادرم مرا می ترساند که در تاريکی تنها نروی که جن و بلا است؛ حتا حالا که به اين سن رسيديم هم از تاريکی می ترسم و تنها نمی تانم که در شب بيرون از اتاق بروم."

اين وضعيت اکنون به يک رسم معمول مبدل شده است؛ اغلب خانواده ها بدون اينکه به تاثير بد اين کار در آيندۀ کودک شان بينديشند، دست به ترساندن آن ها می زنند.

زهرا افزود: "اکثر خانواده ها اطفال خود را با کلماتی چون؛ توتو بيا بخوريشه، هله که بَبَو آمد، پيشو بيا بخوريشه، از خانه بيرون نری که جوگی زن ها مياين دزدی می کنته و... می ترسانند که اين عمل آن ها اصلا درست نيست و با اين گونه روش خود، آيندۀ  فرزندان شان را خراب  مى کنند."

اين تنها زهرا نيست که اين چنين تصوير ناخوشايندی از کودکی خود دارد؛ بل اشخاص ديگری نيز هستند که تصوير تلخ کودکی شان بالای روان آن ها تاثيرات بدی برجا گذاشته است.

تمنا ۱۸ ساله  فارغ صنف دوازدهم يکى از مکاتب شهرکابل نيز از طفوليتش خاطرات خوشی ندارد و گفت زمانی که طفل بود، مادرش با وی رفتار درستی نمی کرد؛ زمانی که يک کار اشتباه را انجام می داد بالای وی فرياد ميزد و وی را می ترساند و حالا اين امر باعث شده که وی نتواند در اجتماع رفتار درستی داشته باشد و بی جرئت است و حتا زمانی که مهمان می آيد، در خانه جرات رفتن نزد مهمان را نيز ندارد.

ترساندن کودکان نه تنها سبب عقب ماندگی شان می شود؛ بل گاهی اوقات خطرات بدتر را نيز در قبال دارد.

مروه که ۱۳سال عمر دارد، چشمديدش را چنين حکايت کرد:

"دختر مامايم که دو دنيم ساله است او را درتاريکی شب ترساندم، دست و پايش کج و لب هايش کبود شد، چشم هايش باز مانده بود، صدايش نمی برامد و تا چند دقيقه بی حرکت مانده بود تا که دست و پا و قلبش را مالش داديم و آهسته آهسته به رويش زديم، بعد صدايش برامد و چيغ زد."

 اما عاليه مادری که دارای پنج فرزند می باشد گفت که پسرش را در طفوليت از سگ می ترساند و می گفت (بيرون نروی که توتو می خوريته.)

به گفته  وی، پسرش حتا حالا که بزرگ شده است نيز از سگ می ترسد و در اجتماع نيز با ديگران رفتار اجتماعی خوبی ندارد و گوشه نشين است.

در برخی موارد، ترساندن کودک سبب مرگ نيز مى شود.

جميله باشنده  شهر کابل، مادريست که ۴۵ سال سن دارد و دارای چهار فرزند می باشد. وی از تجربۀ تلخش در اين مورد گفت: "۲۰ سال پيش  در يک عروسی بوديم، طفلم گريه کده ميرفت، هر چه کردم آرام نشد؛ من هم به خاطر اينکه آرام شود، او را ترساندم و بالايش چیغ زدم، دوسيلى  به رويش زدم؛ همو شب طفل من از ترس می لرزيد و بعد از چند دقيقه طفل مه از دست دادم."

وی درحاليکه اشک ازچشمانش جارى شد افزود: "بعد از آن، اطفال ديگرم را هرگز نترساندم؛ اما درد او هرگز فراموشم نمی شود؛ من خودم طفل خود را به دست های خودم کشتم."

اساس تربيه اجتماعى اطفال در خانواده گذاشته مى شود

انجيلا بابکرخيل معلم مکتب ليسه مخفی بدخشی درخيرخانه شهرکابل که مادر پنج طفل می باشد، گفت: "من هميشه تلاش کرده ام که هيچ ترس و هراسی را در وجود اطفالم جاى  ندهم؛ هر آنچه خواستن يا گفتن، نگفتيم که در اين کار ترس است و يا اين کار را نکنين، اين جای چيزی وحشتناک است و حتا زمانی که چيزی وحشتناک هم بوده، برای شان خيلی ساده ساختيم تا در وجود شان ترس جای نگيرد."

محمد احسان پدر سه طفل و باشنده شهر کابل گفت: "من هيچ وقت اولادهای مه نمی ترسانم و خانمم را هم نمی گذارم که اين کار را کند؛ ترس طفل را بی جرئت و مريض به بار می آرد؛ من ديديم کسانی را که چون در طفوليت ترسانده شده اند، حالا برخورد اجتماعی درست ندارند و عقده يی هستند."

ترساندن اطفال عواقب بد دارد

درعين حال، برخى روانشناسان نسبت به عواقب ناگوار ترساندن اطفال هشدار داده مى گويند که ترساندن،  به شدت هيجان را در اطفال به بار مى آورد و درکنار آثار مخربى  که در آيندۀ آنها دارد، حتى  احتمال ايستادشدن تپش قلب آنان نيز وجود دارد.

محمد ناصر حبيبی استاد روانشناسی پوهنتون کابل، در مورد دلايل ترساندن کودکان گفت که خانواده ها برای جلوگيری از شوخی های زياد، رفع خواست ها و توقعات و آرام ساختن گريه، اطفال شان را مى ترسانند که اين کار سبب بروز اختلالات و بيماری های روانی، ترسو شدن، کابوس های شبانه، تضعيف توانايی ها و... می شود.

موصوف افزود در مواردی امکان دارد که به سبب شدت ميزان ترساندن، قلب کودک نيز از تپش باز مانده و سبب مرگش شود.

به گفته وی، اين ترس ها باعث شکل گرفتن بی اعتمادی و عدم اعتماد به نفس و مشکل شدن گرفتن تصاميم در آينده می شود.

اين آگاه امور، از خانواده ها و به خصوص والدين خواستکه با نترساندن اطفال شان، جلو اين بيماری ها و مشکلات را گرفته و در حق اطفال شان خيانت نکنند.

روح الله رضوانی ماستر روانشناسی کلينيکی و استاد دريکى از پوهنتون ها، گفت کودکان حرف هايی را که بزرگان برای شان می گويند، واقعيت و قانون زندگی فکر می کنند و اين ترساندن ها در رفتارهای طبيعی کودکان (خواب، غذاخوردن، ارتباطات...) اختلال ايجاد می کند و سبب انزوا طلبی می شود.

موصوف با بيان اينکه ترساندن کودکان ممکن در حالاتی سبب شب ادراری، حساسيت ها، درد قلب، سختی در تنفس... شود و به گفتۀ وى، خانواده ها بايد روش های مثبت و حرفه اى  تربيت کودکان را بياموزند، جلو آن ها فلم های ترسناک را نبينند و سرزنش شان نکنند.

وی از رسانه ها، ملا امامان مساجد، وزارت معارف، معلمان... خواست که والدين کودکان را در مورد روش های درست تربيت کودکان آگاه سازند.

ديدگاه عالمان دين در مورد ترساندن اطفال

عالمان دين می گويند که ترساندن لفظی کودکان؛ در اسلام ترک شفقت و مهربانی، ظلم و دروغ گفتن به آن ها است.

شمس الرحمان فروتن يکى از عالمان دين با بيان اين مطلب گفت: "نبی کريم (صلی الله عليه وسلم) می فرمايد: کسی که بالای کودکان ترحم و شفقت نکند و بزرگان ما را احترام نکند، از جملۀ ما نيست."

موصوف اظهار داشت: "از نظر اسلام کسی که کودک را می ترساند، دروغ می گويد؛ چنانکه می گويند هله بَبَو آمد... در حالیکه نه بَبَو وجود دارد و نه بلايی.

اين عالم دين، حديث شريف را دراين مورد نيزبيان کرد که گفته شده: "در يکی از روزها مادری می خواست که طفلش نزد رسول الله بيايد؛ ولی نيامد. مادرش به وی دروغ گفت که هله بيا که برايت خرما بدهم. رسول الله پرسيد که آيا در نزد تو خرما هست. خانم گفت نه خير! پيغمبر برايش گفت هله برو خرما بياور که دروغ گفته اى؛ ورنه طفل نيز دروغگو به بار می آيد."

اعضا

You need to subscribe to view the full article. Please login or register a new account.