کابل (پژواک) – وحیده رحمانی، یک زن کارآفرین در ولایت جوزجان، با سرمایهگذاری ۱۵۰ هزار افغانی، فارم گاوداری ایجاد کرده و برای ده زن دیگر زمینۀ کار را فراهم ساختهاست؛ شماری از کارمندان این فارم میگویند که با وجود دریافت معاش اندک، از این طریق میتوانند بخشی از نیازهای اقتصادی خانوادههایشان را تأمین کنند.
وحیده رحمانی که باشندۀ قریۀ آلتیخواجۀ شهر شبرغان است، به پژواک گفت که این فارم را دو سال پیش با سرمایۀ شخصی راهاندازی کرده و اکنون هفت رأس گاو دارد که روزانه حدود ۸۰ کیلوگرام شیر تولید میکنند. او افزود که در این فارم برای ده زن دیگر نیز زمینۀ کار فراهم شدهاست که در بخشهای نگهداری گاوها، دوشیدن شیر و تهیۀ محصولات لبنی فعالیت میکنند.
به گفتۀ موصوف که شیر تولیدشده را به فروش میرساند و از این طریق، ماهانه بین ۵۰ تا ۶۰ هزار افغانی عواید به دست میآورد.
او میگوید که بیشتر عواید از فروشات شیر میباشد که با چندین شرکت قرارداد دارد و قیمت هر کیلوگرام شیر ۲۵ افغانی میباشد.
رحمانی که خواهان حمایت نهادهای ملی و بینالمللی برای گسترش فعالیتش است، گفت که تاکنون هیچگونه کمک مالی از سوی نهادهای دولتی و مؤسسات حمایتی دریافت نکردهاست.
وی همچنان افزود که با امکانات محدود شخصی توانستهاست این فعالیت اقتصادی را آغاز کند؛ اما برای گسترش فارم و افزایش ظرفیت تولید، به حمایت مالی و همکاری نهادهای مربوط نیاز دارد.
او از نهادهای دولتی و مؤسسات میخواهد که از زنان کارآفرین حمایت کنند تا با فراهمسازی امکانات و سرمایهگذاری بیشتر، بتواند فارم خود را توسعه داده و زمینۀ اشتغال را برای شمار بیشتری از زنان فراهم سازد.
به گفتۀ موصوف، حمایت از فعالیتهای اقتصادی زنان در بخش مالداری و تولید محصولات لبنی، افزون بر ایجاد فرصتهای کاری، میتواند در افزایش تولیدات داخلی و بهبود وضعیت اقتصادی خانوادهها نیز نقش داشته باشد.
زنان؛ نانآور خانواده با معاش اندک
زهرا، ۴۰ ساله، باشندۀ قریۀ آلتیخواجۀ شهر شبرغان و مادر شش فرزند، یکی از کارمندان این فارم است که پس از بیسرپرستشدن، با کار در آن، بخشی از نیازهای زندهگی خود و فرزندانش را تأمین میکند.
او میگوید که شوهرش چندسال قبل فوت نموده و پس فوت وی او یگانه نانآور خانوادهاش میباشد.
وی به پژواک گفت که در بدل کارش ماهانه دو هزار افغانی معاش دریافت میکند و همچنان از شیر و ماستی که در این فارم تهیه میشود، برای تأمین نیازهای غذایی خانوادهاش استفاده میکند.
زهرا افزود که از داشتن این فرصت کاری خوشحال است و میتواند با ادامۀ کار، بخشی از نیازهای فرزندانش را تأمین کند. او از حکومت و نهادهای حمایتی میخواهد که با فراهمسازی فرصتهای کاری بیشتر برای زنان، زمینۀ کسب درآمد بیشتر و رسیدهگی بهتر به فرزندانش را فراهم سازند.
نجلا، یکی دیگر از کارمندان این فارم که ۲۰ سال عمر دارد و باشندۀ قریۀ آلتیخواجۀ شهر شبرغان است، گفت که بهدلیل نبود فرصتهای کاری، مدتی بیکار بوده؛ اما اکنون با کار در این فارم توانستهاست بخشی از نیازهای اقتصادی خود و خانوادهاش را تأمین کند.
او افزود که در بدل کارش ماهانه دو هزار افغانی معاش دریافت میکند و با همین درآمد اندک نیز تلاش میکند در تأمین مصارف خانواده سهم بگیرد.
نجلا میگوید: «پیش از این کار، فرصت دیگری برای اشتغال نداشتم و همهجا بسته بود؛ به همین دلیل به این فارم آمدم و اکنون در اینجا کار میکنم. خوشحالم که میتوانم مصروف کار باشم، برای خانوادهام کمک کنم و از طریق کار، بخشی از نیازهای زندهگیام را برآورده سازم.»
به گفتۀ او که بیکاری و خانهنشینی بر وضعیت روحی و روانیاش نیز تأثیر منفی گذاشته بود؛ اما پس از آغاز کار در فارم، احساس میکند که مصروفیت روزانه و حضور در محیط کاری، به بهبود روحیه و کاهش فشارهای روانیاش کمک کردهاست.
شاهگل، یکی دیگر از زنان شاغل در این فارم و باشندۀ قریۀ آلتیخواجه میگوید که حدود هشت ماه میشود در این فارم کار میکند و از طریق همین فرصت کاری، بخشی از مصارف زندهگی خانوادهاش را تأمین میکند.
او که سرپرستی خانوادهاش را بر عهده دارد و مادر هفت فرزند است، گفت که بهدلیل بیماری شوهرش و ناتوانی او در انجام کار، تأمین بخش عمدۀ نیازهای خانواده بر دوش خودش و پسر بزرگش قرار دارد.
وی افزود که پیش از یافتن این فرصت کاری، با مشکلات اقتصادی زیادی روبهرو بود؛ اما اکنون با کار در این فارم، هرچند معاش اندکی دریافت میکند، میتواند در تأمین مصارف روزمرۀ خانواده سهم بگیرد.
شاهگل میگوید: «هشت ماه میشود که در این فارم کار میکنم، از وقتی که به اینجا آمدهام، بسیار خوشحال هستم؛ زیرا توانستهام برای خودم یک فرصت کاری پیدا کنم و در تأمین نیازهای خانوادهام کمک نمایم. من هفت فرزند دارم و سرپرستی خانوادهام به دوش خودم است. شوهرم بیمار است و توانایی کار کردن ندارد؛ به همین دلیل، تمام مصارف خانواده را من و پسر بزرگم تأمین میکنیم.»
به گفتۀ او، با وجود دشواریهای اقتصادی، از داشتن شغل و مصروفبودن در محیط کار احساس رضایت میکند و امیدوار است فعالیت چنین فارمهایی گسترش یابد تا زنان نیازمند نیز بتوانند از این فرصتها بهرهمند شوند.
نجلا و شاهگل نیز از حکومت، نهادهای دولتی و مؤسسات میخواهند که از زنان کارآفرین حمایت کنند و با ایجاد و گسترش چنین فعالیتهایی، فرصتهای کاری بیشتری را برای دختران و زنان بیکار فراهم سازند تا آنان نیز بتوانند از طریق کار و تلاش، در تأمین نیازهای خانوادههایشان سهم بگیرند.
بیش از ۵۰۰ زن در بخشهای زراعت جوزجان کار میکنند
داکتر سمیعالله حکیمی، آمر مالداری و صحت حیوانی ریاست زراعت، آبیاری و مالداری جوزجان به آژانس خبری پژواک گفت که در حال حاضر هفت فارم مالداری، حدود ۳۰۰ فارم مرغداری و فارمهای پرورش ماهی در این ولایت فعالیت دارند و زنان نیز در بخشهای مختلف این سکتور نقش مهمی ایفا میکنند.
داکتر سمیعالله حکیمی، آمر مالداری و صحت حیوانی ریاست زراعت، آبیاری و مالداری جوزجان گفت که از میان هفت فارم مالداری فعال در این ولایت، یک فارم در ولسوالی خماب و شش فارم دیگر در مرکز ولایت جوزجان فعالیت دارند.
به گفتۀ موصوف که زنان در بخشهای مالداری، مرغداری و پرورش کرم پیله مصروف کار هستند و در برخی از این فعالیتها، بخش عمدۀ نیروی کاری را زنان تشکیل میدهند.
حکیمی گفت: «ریاست زراعت، آبیاری و مالداری با همکاری مؤسسات تلاش کردهاست تا حد توان در بخش مالداری و حمایت از فعالیتهای زنان همکاری کند و زمینۀ کار و فعالیت آنان را فراهم سازد.»
او میگوید که در حال حاضر بیش از ۵۰۰ زن در بخشهای مختلف زراعت و مالداری در ولایت جوزجان مصروف کار و فعالیت هستند.










