کابل (پژواک،٤ دلو٩١): يک نوجوانان باوجودى که دو دست ندارد، نه تنها اينکه به شکل تعجب آميز با پاهايش غذا مى خورد، بلکه با مهارت خاص رانندگى و آببازى نيز مى کند.
محمد عباس کريمى، ١٦ سال دارد و در ولسوالى سرخ پارساى ولايت پروان چشم به جهان گشوده و فعلاً در شهر کابل زندگى ميکند و از بيش از سه ماه بدينسو، به رشته آببازى روى آورده است.
وى که شاگرد صنف نهم يکى از مکاتب خصوصى شهرکابل است، به آژانس خبرى پژواک گفت: “اين مهم نيست که من دست ندارم و آببازى نکنم، بلکه به بسيارآسانى ميتوانم آببازى کنم.”
کريمى، که درحال آببازى در حوض سربسته مجموعۀ آبى لاجورد در کارتۀ سه شهرکابل بود افزود: بخاطريکه آببازى فوايدخاص دارد، تصميم گرفته تا اين رشته را بياموزد.
اين نوجوان، در مورد اينکه چطور توانست بدون دو دست، آب بازى نمايد؟ گفت که قبلاً در جوى و درياهايى که آب کم داشت، آب بازى نموده و علاقۀ بسيار هم داشت و همين علاقه به او توانايى بخشيد که اکنون در حوض بزرگ مى تواند به راحتى آب بازى نمايد.
اما وى افزود: “اولين بارى که در حوض لاجورد آب بازى کردم، بسيار ترسيده بودم و تشويق دوستان و انگيزه اى که در خودم بود (که بايد با وجود معلوليت، مانند افراد سالم فعال باشم)، مرا واداشت که در اين رشته موفق شوم.”
کريمى که از سه ماه بدينسو، مصروف فراگيرى آموزش حرفوى آببازى است، گفت که تاکنون درهيچ مسابقه يى اشتراک نکرده؛ اما آرزو دارد که در مسابقات ملى و بين المللى شرکت نموده و با گرفتن مدال طلا، براى کشور افتخار کمايى کند.
اين معيوب، مى تواند به شکل تعجب انگيز رانندگى نيز بکند.
وى گفت: “من با پنجه هاى پاى خود دروازۀ موتر را باز مى کنم و وقتى که سر جلو مى نشينم، با پنجۀ خود موتر را چالان مى کنم و اشترينگ را با عينک هاى زانو کنترول مى کنم و مى توانم مانند افراد عادى، به هرشکل رانندگى کنم.”
کريمى علاوه کرد که او قاشق را در پنجه هاى پاى خود گذاشته و توسط آن غذا ميخورد و گيلاس آب را نيز با پنجه هايش گرفته و آب مى نوشد.
اين نوجوان افزود که ششم نمرۀ صنفش بوده و با پاهايش نه تنها مى نويسد، بلکه کمپيوتر نيز کار مى کند، در موبايل گيم مى زند، به کلپ ميرود و کورس انگليسى را هم تعقيب ميکند.
وى گفت: “معيوبيت من خدايى است، وقتى من به دنيا آمدم دودست نداشتم؛ اما اگر خداوند يک چيز را از انسان ميگيرد، يک چيز ديگر به وى ميدهد و قدرتى که در دست هااست، خداوند آن قدرت را در پاهايم داده است و من ميتوانم همه کارها را با پاهاى خود انجام بدهم.”
اين نوجوان توانمند افزود: “ميخواهم درآينده يک انجنير خوب شوم و به کشورم خدمت کنم و پيامم به افراد معلول ومعيوب اين است که هيچوقت مايوس نباشند؛ چرا که معلوليت، هيچ وقت باعث مشکلات در زندگى نميشود و اگر مايوس باشند، هيچگاه در زندگى پيشرفت کرده نميتوانند.”
محمد کريمى برادر بزرگ اين نوجوان گفت: وقتى که برادرش به دنيا آمد، همه خانواده تشويش داشتند که آينده اش چه خواهدشد و چگونه خواهد توانست کارهاى خود را انجام بدهد؟ اما فعلاً برادرش مى تواند همۀ کارها را مانند افراد سالم انجام دهد.
وى افزود که برادرش، بار دوش اعضاى خانواده نيست و همۀ کارها را خودش انجام مى دهد.
موصوف، برادرش را باعث افتخارخانواده و ورزشکاران خوانده، از دولت خواست که زمينه را برايش فراهم نمايد تا در مسابقات بين المللى شرکت کرده و به کشور افتخار بيشتر کسب نمايد.
قاسم على حميدى ترينر عباس کريمى و يکى از مسوولان فدراسيون آب بازى گفت: روزى که عباس به ورزش آببازى آغاز کرد، بسيار خود را کم روحيه احساس مينمود؛ اما حالا به يکى از بهترين آب بازان درسطح کشور مبدل شده است. امکانات خوبى در اختيارش قرار داده شده و روزانه سه ساعت تمرين ميکند.
موصوف افزود: “اگر دولت و کميته ملى المپيک، از همچواستعدادها حمايت کنند، مطمئن هستم که انشاءالله ديرى نخواهدگذشت که اين معيوب از مسابقات پارا المپيک جهانى، بتواند به افغانستان مدال طلا کسب نمايد.”
حميدى ازدولت خواست تا استعدادها را کشف نمايد؛ زيرا استعدادها در بين قشرضعيف جامعه نهفته است و بايد از اين استعدادها حمايت شود.
