حکايتى مغاره نشينى در ولايت باميان

باميان(پژواک،٢٣قوس٩٥): مغاره نشينان اطراف مجسمه هاى مخروبۀ بودا در باميان، مى گويند که علاوه بر فقر اقتصادى و وضعيت نامناسب صحی؛ موجوديت مار، گژدم و ديگرحشرات نيز زندگى شان را تهديد مى کند.

حدود سه هزار مغاره در اطراف مجسمه هاى مخروبۀ بودا وجود دارد و ٢٥٠ خانوادۀ بى سرپناه از باميان و برخى ولايات ديگر، در شمارى ازاين مغاره ها زندگى مى کنند و حدود يکصدخانوادۀ آن زير خط فقر قرار دارند.

 درعصرى که انسان ها مى کوشند از کرۀ خاکى، جايى در فضا براى زندگى پيدا کنند و يا عمارتى در ميان آبها اعمار نمايند، هنوزهم در مناطق مرکزى افغانستان بخصوص در ولايت باميان، ده ها خانواده در وضعيت بد در مغاره ها زندگى ميکنند.

خبرنگار آژانس خبرى پژواک که با شمارى از اين مغاره نشينان  صحبت کرده است، مى گويد که دراين مغاره ها حمام و  تشناب وجود ندارد، آنان برای تشناب از فضای باز استفاده مى کنند؛ اما برای حمام، بعضی مغاره نشينان بصورت خصوصی و يا دو- سه خانواده باهم يک مغاره را به عنوان حمام درست کرده اند و اکثراً با آبى که به آفتاب مى گذارند تا گرم شود، حمام مى کنند.

به گفته خبرنگار پژواک، مغاره نشينان، از فرط سردى، زمانى که آفتاب طلوع ميکند؛ از مغاره بيرون شده و تا وقتى که ضرورت پيدا نشود، تا غروب آفتاب داخل خانه(مغاره) نمى شوند.

مرضيه  از جمله زن هايى است که در يکی از مغاره ها درساحۀ پيتاب لغمان ولايت باميان زندگى مى کند. او ميگويد که در وضعيت نامناسب صحی قرار دارند و بخصوص از استخوان دردى، نفس تنگى و گلو دردى رنج ميبرند، که هواى نمناک، سردى و بخارکوه از عوامل آن مى باشد.

وى که با شوهر و هشت عضو ديگر خانواده اش دراين مغاره ها زندگى مى کند، به پژواک گفت علاوه برمشکلات ديگر موجوديت مار، گژدم و ديگر حشرات نيز زندگى مغاره نشينانان را تهديد مى کند؛ اما چاره يى نيست بايد با همه مشکلات بدون هيچگونه اميدى براى فرداى بهتر، در همين مغاره ها زندگى کرد.

خانم مرضيه که از ولايت ميدان وردک به باميان آمده، افزود: "در اوايل بهار، بوى و بخار کوه  زندگی کردن را در مغاره  دشوار مىسازد، اطفال ما دراين وضعيت مريض ميشوند، اکثر اطفال ما همين حالا نيزمريض اند، روزگار فقيری و مغاره نشينی خيلى دشوار است؛ حتى اعتبار و عزت را هم از آدم مى گيرد. به نظر مردم حقير به حساب می شويم و فقط آن چيزی که فراوان است، غم است که هر روز برما افزوده مى شود."

حکيمه زن بيوه اى که با چهار يتيم  در يکی از مغاره های منطقه يکه درخت شهرباميان زندگی مى کند،  گفت که با مشکلات زياد از جمله وضعيت نامناسب صحى دچار است.

وى افزود: "دوسال قبل شوهرم ساعات شام از بازار آمد، وضع صحى اش کاملا خوب بود، وقتی شب به بستر خوابيد هم آرام وبصورت هميشگی عادی وهيچ مشکلی نداشت؛ اما نصف شب زمانيکه فغان وناله شوهرم شروع شد، از خواب بيدار شدم وگفتم چه شده؟ شوهرم گفت تمام جانم مى سوزد، شب هنگام وی را به شفاخانه انتقال داديم؛ امانرسيده به شفاخانه از بين رفت."

اين خانم افزودکه داکتران شفاخانه گفتندکه علايم طوريست که وی را چيزی گزيده باشد؛ اما در وقت غسل دادن زمانيکه لباس شوهرش را از جانش بيرون کردند، غسالان متوجه ميشوندکه عقرب (گژدم بزرگ در بين لباسهايش بوده و قسمت سر قلبش را نيش زده است.

رحيمه يکی ديگر از اين مغاره نشينان، از نبود مواد غذايى و سوخت شکايت نموده گفت که  دراين فصل سرما، توان خريد مواد سوخت را ندارند و بايد دولت براى شان مواد سوخت بدهد تا اطفال شان از بين نرود.

 درعين حال، بى نظير اميرى عضوجامعه مدنى گفت که مغاره نشينان، از هيچ گونه حقوقى برخوردار نيستند و با امکانات ابتدايى، زندگى را با مشکلات زياد سپرى مى کنند.

وى افزود: "فصل زمستان در پيش رو است؛ اما مغاره نشينان لباس گرم و غذا ندارند و بخصوص زنان مغاره نشين، با مشکلات زياد روبرواند و دراين هواى سرد به دريا ميروند و لباسهاى شان را ميشويند و هيچگونه امکاناتى براى دختران اين خانواده وجود ندارد تا به مکتب بروند و درس بخوانند؛ نه دولت و نه هم نهادهاى ديگر به وضعيت اين خانواده ها توجه دارند."

اين فعال مدنى گفت که حکومت بايد بخشهاى حرفوى را براى زنان مغاره نشين ايجاد نمايد تا اين زنان ازيکسو شامل کارشوند و ازسويى هم، براى اقتصاد خانواده هاى شان کمک نمايند.

خبرنگار آژانس خبرى پژواک که ازاين مغاره ها ديدن نموده است، ميگويد در مغاره ها اکثرا از فرشهاى کهنه پلاستيکى استفاده شده و ابتدايى ترين امکانات را دارند، بوى  و بخار کوه  باعث  مى شود که  هر تازه وارد، نتواند براى لحظاتى زياد در داخل مغاره ها حضور داشته باشد.

  خبرنگار پژواک مى افزايد که پس از سپرى کردن لحظاتى اندک، ناگزير شد تا ادامه صحبتهايش را با مغاره نشينان در خارج  از مغاره ها انجام دهند.

وى مى گويد که مغاره نشينان درنخست از آمدن آنها به فکر اينکه نمايندۀ موسسه و يا نهاد کمک کننده باشد، خيلى استقبال کردند؛ اما زمانى که متوجه شدند تيم خبرى است و ميخواهند مشکلات آنها را انعکاس بدهند، علاقمندى شان فروکش گرديد؛ چونکه به گفتۀ انها مصاحبه و گفتگو با رسانه ها خيلى کارساز نيست .

جمعه خان يکی ديگر از مغاره نشينان به پژواک گفت: "وقتی مصاحبه کنی، به درد نمى خورد؛ زيرا اگر صدای ما را هم مقامات مسوول بشنوند، ناشنيده مى گيرند."

از سويى هم عبدالرحمن احمدی سخنگوی ولايت باميان گفت که بيش از ۵۰ فيصد مردم باميان، زير خط فقر قرار دارند و مغاره نشينان نيز از جمله کسانى اند که با فقر و تنگدستى دست و پنجه نرم مى کنند.

اين مقام محلى با بيان اينکه در خصوص بهبود وضعيت مغاره نشينان کارهاى صورت گرفته است، افزود که در سال ۱۳۸۳ براى ١٢٠ خانواده، و درسالجاى براى ٢٠ خانواده سرپناه توزيع گرديد و اين روند، درآينده نيزادامه خواهدداشت.

براساس معلومات سخنگوى والى باميان، اداره محلی هميشه در تلاش است که کمک ها را هماهنگ کند تا به افراد فقير وبی بضاعت بخصوص ۲۵۰ خانوار مغاره نشين، توزيع نمايد.

گفتنى است که اين مغاره ها که در زمان بوديزم مورد استفادۀ پيروان بودا بود؛ اکنون به مسکن فقرا و بيجا شدگان تبديل شده و اين خانواده ها نزديک به  دو دهه ميشود که به علت فقر بيش از حد و نبود سرپناه در مغاره ها زندگی ميکنند.

اعضا

You need to subscribe to view the full article. Please login or register a new account.